تبلیغات اینترنتیclose
وقتی رویایِ پروازم ( زری مینویی )
پیچک ( زری مینویی )
شعر و ادب پارسی




امتياز : | نظر شما : | لينك ثابت



نوشته شده در تاريخ دوشنبه 27 دی 1395 توسط سیدمجتبی محمدی

 

وقتی رویایِ پروازم
درسوگِ بهار پَر میریخت 
کنار پنجره که می ایستادم 
از لحنِ نگاهِ درخت چنار ِ پشت پنجره می فهمیدم 
که تو به پلک بهم زدنی گونه به گونه ی من می سایی و 
به درازای یکسال دلتنگی چشم در چشم من 
می باری و می باری و می باری ...................
تو کیستی که آینه به هوای ِ تو اینهمه به احترام بمن می نگرد ؟!
میراث کدام خاطره ی دلشیفته ای ،
که بی حضورت نه ماه را اشتیاق تابش است و 
نه دریا را میل ِ موجیدن ......
تو نبض زمان و زمینی ؟ یا از یاد رفته ای که روزگاری آفریدگار جهان بود ؟
تو که دیر می کنی ،
من دوباره شمارش کاشی ها را از سرمی گیرم 
تعداد کاشی ها در واقع باید هشتادو شش عدد باشد 
و من هر بار کمتر و یا بیشتر می شمارمش که بهانه ی دوباره شمردنم باشد .
چشمم به شمازش کاشی ها است دلم به شمازش قدمهای تو 
در جای جای ِ جایی که میدانم و نمیدانم کجا ست ....................
نکند به هوای چیدن گل خورشید بروی و دگر نیایی و 
من اصلن بیاد نیاورم آنهمه یادگار ِ از تو دلباز شدن و 
شادمانه زیستن را ......
نکند ناچارم کنی ، به همسری سایه ای رضایت بدهم 
که کمترین لذتش ، گریاندن ِ گلبوسه هاست 
کاش قدری دور اندیش بودم و تاب بی تو بودن را تجربه می کردم 
نمی دانم واژه هایی که از قلم به کاغذ می چکد ،خلاصه ی یاد ِ تست 
یا بغض دل ِ بی بهار ِ من ؟
تو مرا می کشی بسکه رازناکی !
تو جانم می بخشی بسکه خدائی !
زیاد بامن نمان !
می ترسم ترکم کنی 
خیلی از من دور نباش 
می ترسم هستنم را از یا ببرم 
تو مرا می کشی بسکه رازناکی !
تو جانم می بخشی بسکه خدایی!
تو اگر نبودی ،
تو اگر نباشی 
هیچوقت هیچ جا ، هیچ کس ،
بدرد ِ هیچ جا هیچ وقت و هیچ کس نمی خور د 
تو ،
اسرار ِ هزار پرده ی شور انگیز !

 


زری مینویی ...

 



امتياز : 0| نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت

موضوع : اشعار زری مینویی -5, | بازديد : 39